?Winniśmy wytrwale biec w wyznaczonych nam zawodach. Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi?? (Hbr 12,1-2)
Życie chrześcijan, do których skierowany jest list do Hebrajczyków naznaczone jest próbami i cierpieniami. Czasami mogłyby nas one zniechęcić: czy nie wybrać jakiejś łatwiejszej drogi, czy się nie poddać?
Tak właśnie w Ewangelii Św. Marka rozpoczyna się zwiastowanie światu Jezusa, Jego przesłanie zbawienia: "Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię". Wraz z przyjściem Jezusa nadchodzi nowa era, era łaski i zbawienia. Jego pierwsze słowa są zachętą do przyjęcia wielkiej nowiny, samego królestwa Bożego, które Jezus czyni dostępnym dla wszystkich, przybliżając je do każdego człowieka. I natychmiast wskazuje drogę: nawrócić się i wierzyć w Ewangelię, to znaczy radykalnie zmienić życie i przyjąć w Jezusie Słowo, które Bóg kieruje przez Niego do ludzi wszystkich czasów...
Jeśli więc razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus zasiadający po prawicy BogaSłowa te, skierowane przez św. Pawła do wspólnoty w Kolosach, mówią nam, że istnieje świat, w którym króluje prawdziwa miłość, pełna komunia, sprawiedliwość, pokój, świętość, radość; świat, do którego nie mają już wstępu grzech i zepsucie; świat, w którym wola Ojca wypełniona jest w sposób doskonały. Jest to świat, do którego należy Jezus. Jest toświat, który On otworzył przed nami swoim Zmartwychwstaniem, przeszedłszy straszliwą próbę męki.
W okresie Adwentu jesteśmy zaproszeni do życia nowym „Słowem". Św. Łukasz Ewangelista zaczerpnął je z Izajasza, proroka pocieszenia. Pierwsi chrześcijanie odnosili te słowa proroka do Jana Chrzciciela, który poprzedził Jezusa. A Kościół, przedstawiając tego Poprzednika w okresie poprzedzającym Boże Narodzenie, zachęca nas do radości, ponieważ Jan Chrzciciel jest niczym wysłannik zapowiadający Króla. Ten Król właśnie nadchodzi. Bliski jest już czas, kiedy Bóg spełni swoje obietnice, przebaczy grzechy, obdarzy zbawieniem.
Panny roztropne i panny niemądre
Są to słowa, którymi Jezus podczas swojej agonii w Getsemani zwraca się do Piotra, Jakuba i Jana, widząc ich zmorzonych snem. Jezus wziął ze sobą tych trzech Apostołów, tych samych, którzy byli świadkami Jego przemienienia na górze Tabor, aby w tym tak trudnym momencie byli blisko Niego i razem z Nim przygotowali się przez modlitwę, dlatego że to, co ma się właśnie wydarzyć, będzie także dla nich straszną próbą...
Fragment ten znajdujemy w drugiej części Listu św. Pawła do Rzymian. Apostoł opisuje tam postępowanie chrześcijanina jako wyraz nowego życia, prawdziwej miłości, prawdziwej radości, prawdziwej wolności, poda¬rowanych nam przez Chrystusa. Życie chrześcijańskie jest przedstawione jako nowy sposób podejmowania - w świetle i mocy Ducha Świętego - różnych zadań i problemów, przed jakimi możemy stanąć.W zdaniu tym Apostoł ujawnia cel naszych działań i zasadnicze nastawienie, które powinno je charakteryzować: uczynić z naszego życia wyraz chwały Bożej, rozciągnięty w czasie akt miłości, poprzez nieustanne poszukiwanie woli Bożej, tego, co Jemu miłe.
Kwestia, które z przykazań zawartych w świętych tekstach Biblii jest najważniejsze, była klasycznym tematem dysput, podejmowanych w czasach Jezusa przez szkoły rabinackie. Także sam Jezus - uznawany za Mistrza - nie lekceważy pytania, jakie Mu w tej sprawie postawiono: „Jakie jest największe przykazanie w Prawie?" Odpowiada w sposób oryginalny, wiążąc miłość do Boga z miłością do bliźniego. Jego uczniowie już nigdy nie będą mogli rozdzielić tych dwóch miłości, bo nie da się - podobnie jak w przypadku drzewa - oddzielić korony od korzeni, im bardziej kochają Boga, tym bardziej umacniają miłość do braci i sióstr; im więcej kochają braci i siostry, tym bardziej pogłębiają miłość do Boga. Jezus wie, jak nikt inny, kim rzeczywiście jest Bóg, którego po¬winniśmy kochać. I wie, jak powinien być kochany: jest Jego Ojcem i naszym Ojcem, Jego Bogiem i naszym Bogiem (por. J 20, 17). To Bóg, który kocha każdego osobiście; kocha mnie, kocha ciebie: jest moim Bogiem, jest twoim Bogiem („Będziesz kochał Pana Boga swego").